Who is mother’s best little helper?

Vijftig jaren geleden bezongen de Rolling Stones al een reddinggevend pilletje, dat

alle problemen van de (huis)vrouw als sneeuw voor de zon zou doen verdwijnen.

Valium werd in die tijd op grote schaal voorgeschreven aan vrouwen als antwoord op

al hun problemen. Men vond het niet nodig om zich te verdiepen in de oorzaken van

het geestelijk onbehagen bij vrouwen, noch werd naar andere oplossingen gezocht

dan de farmaceutische. Sinds ongeveer 20 jaar is het gebruik van ADHD-medicatie

onder vrouwen verzesvoudigd. Wat is hier aan de hand? Zijn we decennia lang blind

geweest en was er sprake van grootschalige onderdiagnostiek? Is de diagnose

AD(H)D een verdienmodel voor bepaalde marktpartijen? Of is ADHD daadwerkelijk

de aandoening waaronder veel leed valt te scharen? In de media en op sociale

media jubelen vrouwen over hun ADHD diagnose: eindelijk erkenning! Over de

wonderen van medicatie zijn de meningen verdeeld. Zonder op de tenen te willen

trappen van al die mensen die daadwerkelijk last hebben van symptomen die we

scharen onder AD(H)D denk ik dat de discussie over mentale klachten overmatig

gemedicaliseerd wordt. Naar mijn mening komt dat doordat iets fundamenteels in de

discussie wordt genegeerd: de rol van de maatschappij en de medemens. In de

verhalen van vrouwen die blij zijn met hun AD(H)D diagnose klinkt een duidelijke

roep door, namelijk de roep om erkenning. Erkenning dat het ze niet is gelukt alle

ballen in de lucht te houden, erkenning voor hun “falen”, erkenning voor het feit dat

ze niet perfect zijn gebleken. De mens is inherent feilbaar, maar dit lijken we te zijn

vergeten. De vergaarbak aan klachten die vrouwen uiten moeten we serieus nemen,

maar de cruciale vraag is met welke bril we daarnaar kijken. We willen toch niet dat

vrouwen hun toevlucht moeten nemen tot het zoeken naar een medische diagnose

om zich gelegitimeerd te voelen dat zij imperfect zijn. Laten we beginnen met het

erkennen van het feit dat ieder van ons bij tijd en wijle worstelt met zichzelf en met

het leven. Opgejaagd door social media en de overprikkelde maatschappij die lijkt te

vragen dat we uiterst zelfredzaam en succesvol moeten zijn om door onszelf en

anderen als een volwaardig mens te worden beschouwd, ligt het geestelijk

onbehagen op de loer. Wie is mother’s best little helper? Zou dat niet een

maatschappij zijn waarin begrip en erkenning voor een ander centraal staat en

waarin dit begrip en deze erkenning niet afhangt van een DSM diagnose?